Kalendarz Liturgiczny


<<< 6 marca 2016 r.

7 marca 2016 r.

8 marca 2016 r. >>>

7 marca 2016 r., Poniedziałek
Rok C, II
Czwarty tydzień okresu Wielkiego Postu

Pierwsze czytanie:

Iz 65, 17-21 Oto stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię

Psalm responsoryjny:

Ps 30 (29), 2 i 4. 5-6. 11-12a i 13b (R.: 2a)

Śpiew przed Ewangelią:

Ps 130 (129), 5. 7

Ewangelia:

J 4, 43-54 Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego

PIERWSZE CZYTANIE

Iz 65, 17-21 Oto stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

To mówi Pan:
«Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą.
Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy „Wesele” i z jej ludu „Radość”. Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ni krzyku narzekania.
Nie będzie już w niej niemowlęcia, mającego żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat będzie znakiem klątwy. Zbudują domy i mieszkać w nim będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce».

Oto Słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY:

Ps 30 (29), 2 i 4. 5-6. 11-12a i 13b (R.: 2a)

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś *
i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie.
Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę *
i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

Śpiewajcie psalm wszyscy miłujący Pana *
i pamiętajcie o Jego świętości.
Gniew Jego trwa tylko przez chwilę
a Jego łaska przez całe życie. *
Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną, *
Panie, bądź moją pomocą.
Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament; *
Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ:

Ps 130 (129), 5. 7

Chwała Tobie, Królu Wieków

Pokładam nadzieję w Panu i w Jego słowie,
u Pana jest bowiem łaska i obfite odkupienie.

Chwała Tobie, Królu Wieków

EWANGELIA

J 4, 43-54 Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus wyszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie. Kiedy jednak przybył do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.
Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A w Kafarnaum mieszkał pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna: był on bowiem już umierający.
Jezus rzekł do niego: «Jeżeli znaków i cudów nie zobaczycie, nie uwierzycie».
Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».
Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.
A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, o której mu się polepszyło. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka». Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, o której Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.
Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Oto słowo Pańskie.

Wspomnienie

Dzień powszedni albo wspomnienie dowolne św. Perpetuy i Felicyty, męczennic.

Święte Perpetua i Felicyta zostały uwięzione w Kartaginie w Północnej Afryce, jako chrześcijanki. Perpetua, licząc 22 lata, miała małe dziecko, Felicyta urodziła córeczkę w więzieniu. Żadna z nich nie zawahała się przed męczeństwem, które poniosły w amfiteatrze w Kartaginie 7 marca 203 roku. Ich imiona wymienia się w Kanonie rzymskim.



Kontakt: liturgia (at) niedziela.pl